اگر قرار باشد خداحافظی باشکوهی وجود داشته باشد، کادیلاک CT5-V Blackwing قطعاً یکی از بهترین‌هاست: نامه‌ای عاشقانه از مهندسان جنرال موتورز هم به موتور کوچک‌بلوک V8 شورولت و هم به قالب سدان‌های سوپرشارژر.

هر دوی این‌ها در حال اتمام عمر خود هستند، چون کادیلاک در مسیر تبدیل شدن به یک برند تمام‌الکتریکی قرار گرفته است؛ مسیری که سال آینده با کراس‌اور عجیب‌الشکل Lyriq آغاز می‌شود و به احتمال زیاد با خط طولانی از شاسی‌بلندهای لوکس ادامه خواهد یافت.

مانند تمام بهترین خودروهای عملکردی، لذت واقعی از رانندگی آرام با بلک‌وینگ دستی به دست می‌آید. کلاچ سبک است، وزن کنترل‌ها متعادل و بعد هم آن V8...

شاید به همین دلیل است که در آخرین CT5-V Blackwing هیچ چیزی روی میز باقی نمانده است.

رقیب طبیعی ب‌ام‌و M5 CS، این کادیلاک از موتور LT4 جنراسیون پنجم سوپرشارژر ۶.۲ لیتری V8 جنرال موتورز استفاده می‌کند که آخرین بار در کوروت Z06 نسل C7 به کار رفته بود.

این موتور از قبل سوپاپ‌های تیتانیومی سبک، شاتون‌ها و پیستون‌های فورج‌شده و یک سوپرشارژر بزرگ ۱.۷ لیتری Eaton TVS داشت، اما کارهای بیشتری روی ورودی هوای سرد و سیستم اگزوز انجام شده تا ۶۶۸ اسب بخار قدرت و ۸۹۳ نیوتن‌متر گشتاور آزاد کند؛ پیشرفت قابل توجهی نسبت به کوروت Z06 و کامارو ZL1.

این اعداد همچنین M5 CS را کاملاً تحقیر می‌کنند، نه از نظر قدرت بلکه از نظر گشتاور؛ هرچند آلمانی چهارچرخ محرک در خط شروع با زمان ۳.۰ ثانیه‌ای صفر تا ۱۰۰، رقیب آمریکایی خود را نابود می‌کند.

بلک‌وینگ بزرگ با حداکثر سرعت بیش از ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت و این حقیقت که چیزی ارائه می‌دهد که هیچ‌کدام از رقبای اروپایی‌اش نمی‌توانند، یعنی یک گیربکس دستی ۶ سرعته خوب و قدیمی، مزیت را پس می‌گیرد.

گیربکس ۱۰ سرعته اتوماتیک GM-فورد هم موجود است، اما هیچ‌کس که اینقدر احمق باشد که نسخه دوپدالی را به جای شیفتر دستی فوق‌العاده انتخاب کند، نمی‌تواند دوست ما باشد.

تعویض دنده کاملاً نرم و روان است و به طرز باورنکردنی هیچ‌کدام از آن تکان‌های ناخوشایند خط انتقال قدرت که در دیگر خودروهای قدرتمند دیفرانسیل عقب باید تحمل کنید، وجود ندارد. کلاچ هم سبک است و هم پیش‌رونده و از نظر دقت، حس ژاپنی می‌دهد.

تمام قدرت عظیم V8 سوپرشارژر فقط به جفت چرخ‌های عقب منتقل می‌شود. چهارچرخ محرک گزینه‌ای نیست و در حالی که بی‌شمار مهندس M ب‌ام‌و اصرار دارند که بیش از ۵۵۰ اسب بخار در یک خودروی عملکردی غیرقابل رانندگی است، تراکشن اینجا واقعاً شگفت‌انگیز است، به لطف دیفرانسیل قفل‌شونده الکترونیکی عقب، آخرین نسل کمک‌های Magnetic Ride Control و مجموعه لاستیک‌های مخصوص توسعه‌یافته میشلن پایلوت اسپرت 4S.

قدرت ترمزگیری از ترمزهای اختیاری کربن سرامیک فوق‌العاده است، چه سرد باشند چه گرم، با حس مشابه بهترین‌های پورشه GT. این ترمزها همچنین ۲۹ کیلوگرم از وزن غیرفنربندی کم می‌کنند.

وزن دشمن تمام سوپر سدان‌هاست، اما CT5-V Blackwing در مقایسه با نسل جدید تقریباً سبک به نظر می‌رسد. با حذف سقف شیشه‌ای و نصب ترمزهای بزرگ، وزن خالص به حدود ۱۸۷۰ کیلوگرم می‌رسد؛ تقریباً هم‌وزن M5 CS.

پشت فرمان، حتی سبک‌تر هم حس می‌شود، با چابکی که باعث می‌شود اندازه واقعی آن را زیر سؤال ببرید.

در جاده‌های تنگ، پر دست‌انداز و بی‌رحم، اعتماد به نفسی که ایجاد می‌کند، آزاردهنده است. بخشی از آن به قدرت ترمزگیری، توانایی باورنکردنی در مقاومت در برابر کم‌فرمانی و پاسخگویی به گاز مربوط می‌شود، اما بیشتر آن به خاطر کمک‌های شگفت‌انگیز و چسبندگی فوق‌العاده لاستیک‌های میشلن روی رینگ‌های ۱۹ اینچی است.

در حالت‌های Sport و Track، کنترل بدنه بی‌نقص است؛ اما حتی در نرم‌ترین حالت Tour، این کادیلاک بزرگ با جاده جریان دارد.

این یک ماسل‌کار احمق نیست. صدای هیجان‌انگیز V8 را هم اضافه کنید و به راحتی جذاب‌ترین، درگیرکننده‌ترین و لذت‌بخش‌ترین سدان عملکردی از زمان HSV GTSR W1 استرالیایی است.

بهتر از M5 CS؟ نمی‌توانم بگویم، اما با قیمت معادل فقط ۶۲ هزار پوند در آمریکا، حتی با ترمزهای کربنی فانتزی، کمتر از نصف قیمت آن است.

نقاط ضعف؟ مصرف ۱۵ مایل بر گالن هنگام فشار دادن، برد فقط ۳۲۰ کیلومتر را ممکن می‌کند که اصلاً کافی نیست. کابین هم هرچند کاربردی و آسان است، اما در کیفیت ادراک‌شده از آئودی عقب می‌ماند، ولی اصلاً معامله‌شکن نیست.

کادیلاک واقعاً بهترین را برای آخر نگه داشته بود.

اگر به دنبال تجربه رانندگی با خودروهای لوکس و قدرتمند هستید، می‌توانید از خدمات کیش رنت کار در جزیره کیش استفاده کنید و خودروهای خاص را با شرایط ویژه کرایه کنید.